|
Met zo'n naam moet de Crossfire de liefhebbers van
sportcoupés wel recht in het hart raken! Het is een grote primeur
voor Chrysler, dat geen enkele sportcoupé in zijn aanbod had, met
uitzondering van de Dodge Viper, die in een andere categorie zit.
Gebouwd door Karmann
3.2 Mercedes
Op de rails
Voorkeur voor de
voet
Conclusie
Heel toevallig heeft Chrysler de Crossfire aan de pers voorgesteld amper
een week na de Nissan 350Z, een directe concurrent, al heeft die 65 pk meer.
Beide auto's werden tegelijkertijd voor het eerst voorgesteld op de autobeurs
van Detroit 2001. Maar toen was de Crossfire nog alleen maar een concept
car en was de autobouwer niet van plan het model te commercialiseren. Pas
zes maanden later, in juli van dat jaar, nam de leiding van Chrysler het
besluit om deze stijloefening op de markt te gaan brengen. Het gevolg daarvan
was dat de ingenieurs van Chrysler maar anderhalf jaar hadden om de auto
te ontwikkelen. Dat het ze gelukt is, is iets om heel trots op te zijn,
des te meer omdat het eindproduct aan hun verwachtingen voldoet, en ook
aan de onze! Daarbij moeten we echter wel vermelden dat de Amerikanen niet
vanaf nul zijn begonnen, maar de Mercedes SLK als uitgangspunt hebben gebruikt.
Tijdens het hele productieproces van de Crossfire streefde het Advance Vehicle
Engineering team (AVE) van Chrysler ernaar om de versie voor 'de weg' zo
dicht mogelijk te laten aansluiten op de concept car, terwijl de prestaties
in directe verhouding moesten staan met de uitstraling als raceauto. Ik
heb twee dagen lang mogen genieten van de auto en ik kan u verzekeren dat
de Amerikanen goed werk hebben verricht. Wat bewaard is gebleven van de
concept car zijn de gestrekte motorkap, de krachtige uitstraling die wordt
gewekt door het dak dat vloeiend overgaat in de fastback 'achtersteven',
de enigszins bolle spatborden en de reliëflijn over de hele zijkant
van de auto. Maar de ontwerpers hebben zichzelf overtroffen bij de achterkant
van de Crossfire, waar de daklijn een driehoek vormt met de dubbele, centraal
gemonteerde uitlaat. Het radiatorrooster en vooral de koplampen vinden wij
echter minder geslaagd. Dit deel van de auto heeft trouwens de meeste veranderingen
ondergaan in vergelijking met de concept car. De verzonken koplampen doen
denken aan een zekere BMW Z4. We zullen er echter aan moeten wennen, want
dit detail komt ook terug in de nieuwe modellen van Chrysler, als vast onderdeel
van de identiteit van het merk. Opvallend zijn de enorme velgen van 19 inch
(jawel!) achter en 18 inch aan de voorkant, de Michelin Pilot Sport code
Y banden, gehomologeerd voor 300 km/u. (met een geweldige grip, maar daar
komen we nog op terug), van respectievelijk 255 en 225 mm. Gezien de prijs
van deze banden zullen de kopers misschien blij zijn te vernemen dat ze
ook kunnen kiezen voor een GoodYear Eagle Ultra grip met code V (240 km/u.
maximaal).
| Gebouwd door Karmann |
 |
Met zo'n hoge carrosserie als die van de Crossfire moeten we natuurlijk
niet verwachten dat er veel licht naar binnen valt of hopen op een goed
zicht rondom. De stijfheid van de carrosserie is volgens Chrysler wel een
record, beter dan die van de Porsche 911! Dat betekent dat de ophanging
voor de volle 100% kan werken. Omdat er zoveel Europese onderdelen in zitten
(39% is afkomstig van de donorbank van de DaimlerChrysler-groep) en geen
enkele fabriek van de groep de capaciteit heeft om de Crossfire te produceren,
heeft de constructeur de productie toevertrouwd aan de Duitse carrosseriebouwer
Karmann in Osnabrück. De wagens mogen dan in Europa gebouwd worden,
85% van de 20.000 wagens die per jaar van de band rollen, wordt linea recta
naar Amerika verscheept.
Als ik instap, merk ik tot mijn verbazing dat de stuurkolom niet in hoogte
verstelbaar is. Alleen klonk de uitleg van Chrysler dit keer overtuigend:
de elektronische regeling van de stoelen (in acht richtingen voor de bestuurder
en vier voor de passagier) zijn voldoende om een goede zithouding in te
stellen. Dat het stuur niet in hoogte verstelbaar is, betekent echter wel
dat de meters minder goed kunnen worden afgelezen. Een deel ervan verdwijnt
achter het bovenste deel van het stuur. Dat is heel jammer. Het is ook jammer
dat Chrysler gekozen heeft voor een zilverkleurige kunststof afwerking van
de middenconsole. Aluminium zou een heel andere uitstraling gegeven hebben.
Een goed punt is dan weer het uitstekende audiosysteem Infinity met een
zes kanalen versterker van 240 watt en zes boxen (waarvan twee subwoofers)
in het interieur. Ook over de opbergruimte hebben we niet te klagen. Naast
een handschoenenkastje van 4,8 liter zijn er vakken over de hele lengte
van elke deur, twee vakken achter elke stoel (op de achterwand van de passagiersruimte)
en een opbergvak van 4,6 liter onder het scharnierende deksel van de transmissietunnel.
| 3.2 Mercedes |
|
Onder de motorkap van de Crossfire zien we een eigen Chrysler in- en uitlaatsysteem
(met het oog op de ruimte en het geluid), en een V6 3,2 liter motor, die
identiek is aan de motor in de Mercedes C, CLK, SLK en E. Het 100% aluminium
motorblok heeft een dubbele nokkenas, een kop met 18 kleppen en twee bougies
per cilinder (dubbele ontsteking). De motor levert 215 pk bij 5.700 tpm
en een maximumkoppel van 310 Nm bij 3.000 tpm. Dat is ruim voldoende voor
de Crossfire die maar 1.388 kilo weegt, maar niet voldoende om op te boksen
tegen bijvoorbeeld de Nissan 350 Z, de Porsche Boxster of de Audi TT 3.2.
Op de weg weet de Crossfire zich anders aardig te redden met een topsnelheid
van 242 km/u. en hij sprint naar de 100 km/u. in amper 6,5 seconden. Deze
cijfers komen aardig overeen met de realiteit, want op de Duitse Autobahn
hebben we ruim 250 km op de teller gezet.
Wat vooral echter het rijden met de Crossfire een geweldige ervaring maakt,
is de manier waarop het vermogen wordt geleverd. Het maximumkoppel wordt
al bereikt bij 3.000 tpm (en dat is bepaald laag voor een benzinemotor)
en meer dan 90% daarvan is beschikbaar tussen 2.600 en 5.300 tpm en 98%
tussen 3.000 en 4.500 tpm. U begrijpt het al, met een 'vloeiende' rijstijl
haal je het beste uit de Crossfire. Het geluid van de motor is prettig om
te horen, maar heel anders dan het woeste gebrul van de 350 Z, die zich
duidelijk op een andere doelgroep richt. Chrysler heeft er ook alles aan
gedaan om de passagiersruimte te isoleren tegen geluid en trillingen. De
motor wordt gedragen door twee hydraulische silent-blocs aan de voorkant
en een rubber silent-bloc aan de achterkant. De ophanging is ook voorzien
van speciale ringen om de trillingen te filteren.
| Op de rails |
|
Wat we misschien niet hadden verwacht van de Crossfire is de sublieme wegligging.
Het is moeilijk te zeggen of dat te danken is aan de fenomenale Michelin
Pilot Sport banden met hun enorme afmetingen of aan het werk dat is gedaan
aan het onderstel. Waarschijnlijk ligt het aan beide. Maar deze wagen bereikt
een ongelooflijke snelheid in de bochten. Zelfs met een uitgeschakelde ESP
protesteert de Crossfire niet en tolereert hij zelfs de grofste rijfouten
(behalve misschien die van onze Spaanse collega's, die over de kop gingen).
De Crossfire reageert altijd volmaakt, gedraagt zich neutraal, zonder onderstuur,
en accepteert een lichte afwijking van de achtertrein als we die opwekken,
maar altijd met een verbijsterende progressiviteit. De totale veerhoogte
van de wielen bedraagt nochtans 155 mm, wat vrij ongebruikelijk is voor
een sportcoupé. De ingenieurs wilden de Crossfire echter comfortabel
maken en dat heeft toch geen nadelige invloed op het sportieve karakter
gehad, mede dankzij de stand van de wielen en een uiterst onbuigzame structuur
waarin de ophanging optimaal kan functioneren. Het remsysteem (geventileerde
schijven voor en achter massief, ABS en remassistent) vertoont ook geen
tekenen van zwakte, al had ik graag wel een wat directer reagerend pedaal
gevoeld.
| Voorkeur voor de voet |
|
Qua prestaties zou de Crossfire dus volmaakt zijn, ware het niet dat er
zo'n afschuwelijke versnellingsbak in zat. Het is niet zo dat de versnellingsbakken
echt slecht zijn, maar de transmissie die gekocht is van Mercedes is niet
sportief genoeg voor zo'n type auto. De handgeschakelde bak met zes versnellingen
is langzaam bij hogere snelheden, vooral door de lange schakelweg. De automatische
versnellingsbak met vijf versnellingen schakelt niet goed terug als je je
voet optilt en dat is geen prettig idee als je een bocht wilt ingaan. De
oplossing is in dat geval om de AutoStick modus te gebruiken (met de hand
via het pookje). Maar behalve dat er veel onnatuurlijke kracht voor nodig
is om links of rechts te schakelen, rekent dit systeem vooral op de voet.
Dat leg ik even uit: in de tweede versnelling met het gaspedaal volledig
ingetrapt, wilt u doorschakelen voordat het maximumtoerental is bereikt,
maar de versnellingsbak reageert niet. U kunt wel het pookje bedienen, maar
de elektronica schakelt pas door als de meter in het rood staat of als u
uw voet van het gaspedaal haalt. Dat is helaas wat er vaak gebeurt als u
een bocht nadert, juist op het moment dat u niet naar een hogere versnelling
wil schakelen. Dat maakt jammer genoeg het weggedrag wat minder perfect,
maar in omstandigheden die we inderdaad (tot onze spijt) steeds minder vaak
tegenkomen op onze wegen !
| Conclusie |
|
De Chrysler Crossfire is een kunstwerk op wielen en vertoont een smetteloos
weggedrag. Toch wordt het sportieve karakter enigszins aangetast door
het beperkte vermogen en de ietwat 'burgerlijke' transmissie. Daardoor
is de Crossfire geen echte rivaal voor de ‘radicalere’ coupés
als de Nissan 350 Z, de Porsche Boxster en de Honda S 2000.
|
